Ο ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ: Απουσία εξωτερικού εχθρού, στο τρέξιμο, το ανθρώπινο σώμα βρίσκεται σε πρώτο πλάνο ως το βασικό πεδίο συγκρούσεων. Θα ήθελα να είστε λίγο πιο παρατηρητικοί μαζί μου. Γιατί και εδώ υπάρχουν κρίσιμες λεπτομέρειες.
Όλο αυτό ήταν λάθος.
Όταν τρέχεις μεσαίες αποστάσεις πρέπει να φροντίζεις να τρέχεις με τη λεκάνη. Η λεκάνη σου δηλαδή τρέχει. Σαν να διασχίζεις νερό. Δεν πρέπει να τρέχεις δηλαδή προς τα πάνω, πρέπει να τρέχεις μπρος. Δεν πρέπει να τρέχεις έτσι- το κάνω λίγο στην υπερβολή για να το καταλάβετε- πρέπει να τρέχεις μπρος.
Άλλη μια φοβερή λεπτομέρεια είναι τα δάχτυλα. Αυτά τα τρία πρέπει να είναι κλειστά. Τα δύο είναι προς τα μέσα. Για να μην διαχέεται η ενέργεια. Πρέπει όλοι οι μύες σου να κρέμονται από τη σπονδυλική σου στήλη. Το στήθος, οι γοφοί σου. Η ανάσα σου απλώς να συμβαίνει. Να εισπνέει και να εκπνέει...
Η αναπνοή πρέπει απλώς να συμβαίνει ανεξάρτητα από την κίνηση. Πρέπει να... σκάβει η αναπνοή, να σκάβει τον εαυτό σου. Τo feel deeply means to breath deeply.
Ο καλύτερος στο είδος του είναι ο Hicham El Guerrouj. Αυτός είναι από το Μαρόκο. Στην Ολυμπιάδα της Αθήνας πήρε δύο χρυσά μετάλλια στα 1500 και στα 5000 μέτρα .
Πρίν από 8 χρόνια ο Hicham El Guerrouj ήταν το φαβορί στην Ολυμπιάδα της Ατλάντα. Στην Ολυμπιακή κούρσα των 1500 μέτρων έπεσε. Έπεφτε και μπορούσε να ακούει το πλήθος να στενάζει καθώς αυτός έσκαγε στο έδαφος. Σηκώθηκε και συνέχισε να τρέχει. Τερμάτισε δωδέκατος. Άρχισε να κλαίει. Ένας φωτογράφος απαθανάτισε τη στιγμή αυτή, δημοσιεύοντας τη φωτογραφία που ο El Guerrouj κρατά στο δωμάτιό του. Αριστερό χέρι στο πρόσωπό, μάτια κλειστά και το κάτω χείλος πεσμένο από απαρηγόρητο αναφυλλητό. «Πίστεψα ότι ήταν το τέλος της καριέρας μου», είπε.
«Αυτή η φωτογραφία μου δίνει δύναμη να δουλεύω σκληρά να κερδίσω το χρυσό μετάλλιο», είπε. Όταν έπεσε του τηλεφώνησε ο ίδιος ο βασιλιάς. «Είσαι ο καλύτερος», του είπε.
Σε μία συνέντευξη : «Τρέχω για τη δόξα του Ισλάμ και για το βασιλιά», είπε.
«Πολλοί άνθρωποι μπέρδευαν το Μαρόκο με το Μονακό.
Με τον El Guerrouj το ένα βασίλειο δεν μπερδέυεται πια με το άλλο.
Ο Hicham είναι για το Μαρόκο ότι η NASA για τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Είναι καλό να είσαι πρώτος στον κόσμο σε κάτι.».
Κάθε φορά που καταρρίπτει ένα ρεκόρ, η τηλεόραση προβάλει την πτώση του στην Ατλάντα. «Νομίζω ότι είναι κομμάτι του εαυτού μου», είπε ο El Guerrouj. Αλλά έχει δώσει μία υπόσχεση. Αν κερδίσει στο Σίδνευ, θα κατεβάσει τη φωτογραφία με το κλάμα από το τζάκι του.
«Θα βάλω μία φωτογραφία από το Σίδνευ», είπε.
Μία φωτογραφία νίκης.
Τέσσερα χρόνια μετά , στην Ολυμπιάδα του Σίδνευ ο Hicham El Guerrouj ήταν για άλλη μια φορά το φαβορί. Παθαίνει ατύχημα. Έρχεται δεύτερος.
Παρόλα αυτά κι ενώ ήταν 27 ετών αποφάσισε να συνεχίσει να τρέχει.
«Για μένα είναι ο μόνος τρόπος για να στεγνώσω τα δάκρυά μου από την Ατλάντα και το Σίδνευ» είπε.
Σε μια νυχτερινή προπόνηση έτρεξε δέκα φορές 1000 μέτρα με δύο μόνο λεπτά ανάπαυλας. Στα μισά όλοι οι συναθλητές του εγκατέλειψαν.
Την δέκατη φορά διέσχισε τον αέρα σε 2': 29'' με έναν ιδρώτα ικανοποίησης στο λαιμό του.
Ο Benziguinat τον φίλησε στο κεφάλι.
Αφηγείται μία ιστορία από τα παιδικά του χρόνια. Όταν η οικογένεια ξέμενε από ψωμί, τον έστελναν στο εστιατόριο του πατέρα του. Βρισκόταν ένα μίλι μακριά και η μητέρα του του έλεγε: «Τρέξε γρήγορα Hicham, έχεις επτά λεπτά ώσπου να κρυώσει το ψωμί».
Όταν επέστρεφε σπίτι τα αδέλφια του χειροκροτούσαν.
Στις 27 Σεπτεμβρίου παντρεύτηκε την Nejoua Lahbil.
« Η μητέρα μου τα φροντίζει αυτά», είπε. «Εγώ τρέχω. Δεν ασχολούμαι. Δεν έχω χρόνο».
Τρέξιμο είναι να μην βλέπεις γύρω σου και παρόλα αυτά να τα βλέπεις όλα.
Να συνδέεις μπορείς εκεί το μηδέν με το μηδέν. Το έλεος με το έλεος
Η ΑΝΑΠΝΟΗ.
Είναι πολύ ωραία η αναπνοή.
Σε κάνει να συνεχίζεις.
Να μην εγκαταλείπεις. Χωρίς αυτήν θα είχα πέσει κάτω!
Είναι πιο συμαντική από τα πόδια η αναπνοή. Η αναπνοή είναι σαν τον αέρα....τον έχουν ανάγκη τα δέντρα, τον έχει ανάγκη ο άνθρωπος, τον έχει ανάγκη η αυλή του σπιτι σου. Είναι το πιο ωραίο πράγμα του κόσμου η αναπνοή.
Δεν θέλω νασταματήσω να αναπνέω. Θέλω να συνεχίσω
«smack, crack, lose your head, baby…nobody tells you were I go, baby…Maybe I drive, maybe you walk, maybe you try to get off, baby…Baby…Hey kids where are you? Nobody tells you what to do, baby…Hey kids rock n roll, nobody tells you where I go, baby…»